«Det var som om himmelen hadde lurt seg med då eg opna døra for hunden. Vatn over alt, sjølvsagt»

Artikkelen er over 2 år gammel
DEL

MeningerVatn er både hyggeleg livgjevande og ikkje minst tørsteslukkande.

Når det er varmt vil eg ha kaldt vatn. Eller kaldt øl (du visste det kanskje ikkje, men 4,65 desiliter av ein halv liter øl er vatn).

Når det er kaldt vil eg og ha vatn, då gjerne i form av varm te eller kaffi.

Til og med når livet ikkje er verken kaldt eller varmt søkjer eg til vatn, om ikkje anna for å ha noko å driva på med, som å bada saman med ungane mine i det oppflisa kommunale badebassenget, eller for å hiva ein sluk og eit snøre uti. Då rett nok ikkje i bassenget, men i eit vatn ute i naturen. Og nokre gonger om vinteren tek eg ein tur til vatn då og - på ski, altså.

Sånn endå meir i det daglege hender det dessutan at eg nyttar store mengder oppvarma vatn til å vaska kroppen min med.

Men akkurat no, torsdag ettermiddag, har eg ei kjensle av at vatn ikkje lenger er naudsynt i livet mitt.

Eg kikkar ut av vindauga på jobben og ser at dropane sprutar høgt opp frå biltaka. Det gjorde dei også på onsdag. Og meldinga seier det same for fredag. Og eg tenkjer på to av ungane mine som denne veka lukkeleg nok deltek på friluftsskulen, akkurat i dag i skogen ved Ømmervatnet. Som ei stadfesting av det festlege med regnvèr skal dei avslutta friluftslivet med å liggja i telt natt til fredag. Då dei kom blaute heim frå friluftsskulen onsdag, etter seks timar i regn, laut eg hiva i dei ein harelabbmiddag med fabrikkferdig fisk for å rekka stengetida på sportsbutikken. Nye regnbukser var naudsynt før teltturen, skjøna eg. På kvelden grubla eg over at dei herlege ungane i tillegg til å stå i himmelskuren heile dagen hadde nytta friluftshøvet på Baåganeset til å bada i Fustvatnet. Det vart liksom ikkje vått nok.

I går kveld testa eg etter innfallsmetoden hunden min då eg og han kom heim frå ein alt for kort gangartur ned til Halsøy og opp att. Båda han og eigaren var peise våt i pelsen. Som de veit så ristar hundane seg kraftig når dei er våte. Då sprutar vatnet frå golv til tak. Og i går var eg så lei av vatn at eg i ein augneblink av motlausheit ikkje var viljug til å opna ytterdøra for å sleppa det våte polardyret inn. Eg ville sjå om hunden var viljug til å rista seg utanfor ytterdøra, sjølv om eg visste svaret på førehand.

Hunden gløtta opp på meg med dei brune augo sine og kikka attende på døra. Eg sto urørleg. Han kikka opp att, og attende på døra. Eg stor i ro. Han kikka opp att, og attende igjen. Han ville berre gjere det han alltid hadde gjort.

Då let eg han få viljen sin. Eg opna døra. Han tassa likevel seint og nølande inn i yttergangen, for han var slett ikkje nøgd med lengda på gangarturen. Tradisjonen tru rista han seg kraftig straks eg lukka døra att. Det var som om himmelen hadde lurt seg med då eg opna døra for hunden. Vatn over alt, sjølvsagt. Og endå meir vatn på allereie våte barnesko i skohylla.

Og i dag tidleg søla eg for alle tilfelle si skuld ein liter vatn frå vasskokaren på golvet, til alt hell før vatnet var varma opp. Eg knurra og tørka og var våt under sokkane då eg trødde meg ut i regnvèret på veg til fuktige nyheitar på jobb.

Men samstundes, eller parallellt om du vil, kjenner eg på ei vasstrukken glede. Som alltid optimist reknar eg med at våren snart kjem til Helgeland. Og neste fredag startar eg med blanke ark og truleg også blanke auge.

Ferie slår nemleg alle vèrprognosar. Det kan regna trollkjerringar og anna ubehag. Men det knyttar seg ALLTID tru, håp og kanskje også ei von om gudeleg kjærleik når eg tenkjer på ferien. Eg vert samstundesm litt trist når eg tenkjer på kollegaene mine som er ute i ferievèret no og som snart skal kråla seg attende, tørka opp og justera seg til den grå kvardagen under ein regntung himmel over Helgeland.

Medan eg og nokre andre heldige sit og drikk kaldt sommarøl ein annan stad. Og smiler. Sjølv om det regnar.

Artikkeltags