«Felles for dei alle er at trepanelet på hytteveggane er like hesseleg og like sjarmerande i år som i tidlegare år»

Artikkelen er over 1 år gammel
DEL

Go`helgDet ljosnar ute.

No som det er påske ligg vefsningar og anna påskeknask slengt veggimellom og i stablar på hemsar, i køyesenger og på madrassar.

Felles for dei alle er at trepanelet på hytteveggane er like hesseleg og like sjarmerande i år som i tidlegare år. Dessutan høyrer alle ustanseleg på radio.

Og ikkje er det heilt utenkjeleg at lufta i hytterommet kvar morgon luktar sterkt av sjølvaste påskeheilagdomane over alle: Anden av gammal Jägermeister, bålrøykttrekte stilongsar og eit umiskjenneleg snev at nokon – ingen veit førebels kven – snart lyt avsløra seg og pina seg ut i godlukta på utedoen. Eller til dassen med det nesten forføreriske navnet Cindarella, og som truleg har vorte like populært å skita på i dag som det utedo var då eg var ung.

Desse beint fram lukkelege minna frå påskehytter og andre hytter vert fort mørklagt av åndelege kaldgufs. Og netter. Ei påskenatt i 1990 låg eg for fyrste gong einsam på hytta til far min – ei knøttlita steinbu utan innlagd straum og med 80 centimeter tjukke steinveggar, bygd i 1950 ved eit stort og regulert vatn 900 høgdemeter over fjorden.

Hellbillies skreiv forresten tre år seinare ein song om hytta. For meg kunne dei fått hytta frå helvete billeg.

Byggjaren heitte S. Johnsen, for navnet og årstalet var måla som med rosemåling over døra i det einaste rommet i hytta.

Om natta vart det beksvart i rommet, sjølv om himmelen ute var stjerneklår og snøen skein i påskemåneljos. Naturen sitt ljos nådde likevel ikkje inn hyttavindauga. Eg såg ingenting der eg låg i senga. Absolutt ingenting. Berre svarte, vitlause tomrom. Hadde eg vorten blind? Men eg høyrde ein ljod. Litt rasling. Noko metallisk som dunka lett og nesten rytmisk. Tauet som i ein iskald andakt av ein nattbris daska i flaggstonga? Nei. Ljoden kom ikkje frå den retninga. Kva slags skyggar er det då?

Så kom S. Johnsen. Han var høveleg nok heilt ljos å sjå til. Han kom ikkje brått. Han kom roleg og glidande. Og han kom som ut frå døra, frå like under sin eigen signatur i stokken over dørlista; signaturen som eg ikkje såg men som eg visste var der. Visste så alt for godt. Kva vil du meg? Gå vekk, sa eg. Han forsvann, til mi store overrasking. Men han let meg i staden vera einsam att i mørket, lyttande intenst til lyden av metalldunk som overrumpla meg i den totale svevnlausa resten av natta.

Neste dag var planen å gå ein ny veg til den nest høgaste toppen i kommunen – Kaldenuten. 1333 meter over havet.

Det viste seg å vera mykje lengre enn eg trudde, for vegruta gjekk fyrst i villaste villmarka inn mot fjellet Hjortahorgi. Neste stopp ville ha vore Voss.

Eg vart igjen overmanna av ei redsle, denne gongen av ei kjensle av å vera makteslaus og ynkeleg liten i den enorme og kalde naturen, og sjølv om påskeveret slett ikkje var ille.

Ikkje ein gong nok mat eller drikke hadde eg teke med. Ikkje ei einaste appelsin heller. Blodsukkeret droppa kraftig og eg måtte rasjonera.

Men eg kom meg til toppen. Tok ein annan veg på heimturen, og luska trøytt i hovudet, stiv i musklane og som ein zombie over ei kvit og endelaus flate av eit regulert vatn, i retning av hytta.

Ikkje ein flekk sukker var att i legemet mitt.

Då, midtvegs over vatnet, knakk bindinga av høgre ski, og eg måtte subba med skien for å sleppa å vassa med foten i den lause snøen.

Jau takk. 25 år etterpå kjøpte eg mi eiga hytte. På Korgfjellet. Den var rett nok utan Cindarellado. Men den hadde elektrisk ljos.

25 år og 364 dagar seinare selde eg hytta på Korgfjellet, etter å ha vore der oppe åleine i til saman to netter. Begge gongene var på vinteren. Men ikkje i påska. Og eg var nesten ikkje mørkredd.

Artikkeltags